[KnB Fic] 5/11 [Aomine*Kuroko]

posted on 11 May 2014 21:27 by freyaminnie in Fiction, KnB
 
 
 

Title : Happy AoKuro Day - ฟิคนี้ไร้สาระเกินกว่าจะหาชื่อเรื่องได้ #....

Author : freyaminnie

Fandom : Kuroko no Basket

Paring :  Aomine x Kuroko 

Rating : NC-นิดนึงมั้ง(?) 

 

 

 

วันฝนตกถือเป็นวันที่โคตรแห่งความน่าเบื่อที่สุดในลิสต์ของอาโอมิเนะ ไดกิ เพราะนอกจากอากาศจะอบอ้าวจนต้องหลั่งเหงื่อเป็นลิตรๆ เสียงฟ้าร้องดังจนฟังทีวีแทบจะไม่รู้เรื่อง พอฟ้าฝ่ามาก็เสี่ยงจะทำให้ไฟดับเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และที่สำคัญที่สุด มันทำให้ต้องเอาแต่แกร่วอยู่บ้าน ออกไปเล่นบาสเก็ตบอลไม่ได้เนี่ยสิ!



อาโอมิเนะพลิกตัวไปมาบนโซฟาอย่างเหนื่อยหน่าย สายตาจ้องมองจอโทรทัศน์ที่เปลี่ยนช่องวนไปมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแต่ยังไม่เจออะไรน่าสนใจพอจะให้ชายตาดูเลยซักนิด แม้แต่การแข่งบาสทางทีวีก็ยังไม่มีเลย ที่สุดก็ตัดสินใจปิดมันแล้วคว้านิตยาสารไอดอลที่อยู่ใกล้มือมาอ่านแทน



มือสีแทนพลิกหน้าหนังสือที่เต็มไปด้วยนางแบบสาวในเสื้อผ้าน้อยชิ้น(หรือแทบไม่มีเลย)มากมายไปเรื่อยๆ หน้าตาพวกหล่อนสวยหวานจิ้มลิ้ม หน้าอกหน้าใจก็ขนาดใหญ่ชวนมอง แต่ก็ยังรู้สึกน่าเบื่ออยู่ดี เป็นเพราะบรรยากาศรอบข้างมันหดหู่เกินไปรึไงนะ



เขาพลิกหน้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งสะดุดกับภาพภาพหนึ่ง ชุดที่นางแบบสาวใส่นั้นไม่ได้รัดรูปจนสัดส่วนต่างๆแทบจะทะลักปลิ้นออกมาเหมือนอย่างรูปส่วนใหญ่ แต่เสื้อที่เจ้าหล่อนใส่นั้นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนประกายอะไรบางอย่างถูกจุดขึ้นในสมอง



อาโอมิเนะหยิบโทรศัพท์ แล้วกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจจนไม่ต้องอาศัยเมมโมช่วยอย่างรวดเร็ว




.

.

.

.




“ไม่ครับ” 



“เท็ตสื่อออ”



“แค่ความคิดลามกของคุณก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังจะให้ผมออกไปหาทั้งที่ฝนตกหนักขนาดนี้อีก นี่คุณคงว่างมากสินะครับ” เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างเย็นชาโดยไม่ไว้หน้าเลยซักนิด หัวใจดวงน้อยๆของอาโอมิเนะอยากจะร่ำไห้ออกมานัก



 “งั้นหลังจากนี้ ฉันจะพานายไปเลี้ยงวนิลาเชคแก้วใหญ่ที่มาจิเบอร์เกอร์เลยเอ้า!” อาโอมิเนะรีบพูดเมื่อเห็นท่าทีว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมตกลงเป็นแน่ 



เพื่อความฝันครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชายอย่างอาโอมิเนะ ไดกิ เขายอมทุ่มสุดตัวเลยนะเนี่ย!



คุโรโกะพิจารณาข้อเสนอที่ฟังดูน่าสนไม่น้อย แต่ถึงจะเป็นของโปรดของเขาก็เถอะ คุโรโกะรู้จักอาโอมิเนะดีพอที่จะรู้ว่าคำขอร้องแบบนี้มักจะไม่จบลงแค่การ  ‘ใส่เสื้อให้ดู’ เฉยๆแน่ เพราะงั้นแค่วนิลลาเชคฟรีเฉยๆน่ะ มันยังน้อยไป!



“วนิลลาเชคฟรีหนึ่งอาทิตย์ครับ..” คุโรโกะต่อรอง 



“ห๊า!!? ตั้งหนึ่งอาทิตย์เชียวเรอะ!? นี่นายไม่ห่วงสวัสดิภาพกระเป๋าสตางค์ของฉันบ้างรึไง” 



“ถ้าคุณไม่สนใจก็เรื่องของคุณครับ ยังไงผมขอตัว...” พูดจบก็ตั้งท่าจะวางสาย จนอาโอมิเนะต้องรีบสวนขึ้นมาก่อน



“ก็ได้ๆ ตกลง วนิลาเชคฟรีหนึ่งอาทิตย์ก็ได้ฟะ!” เสียงทุ้มพูดอย่างติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องเป็นฝ่ายยอม 



คุโรโกะได้ฟังดังนั้นก็อดลอบยิ้มไม่ได้ อันที่จริงเขาเองก็กำลังเบื่อๆอยู่เหมือนกันพอดี แถมยังได้กำไรเป็นวนิลลาเชคฟรีอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์เนี่ย ไม่เลวเหมือนกันนะ




.

.

.

.




น่าเสียดายที่เขาลืมคำนวณความลำบากในการต้องเดินทางในสภาพฝนตกหนักแบบนี้เข้าไปด้วย ไม่งั้นจะขอวนิลลาเชคฟรีซักเดือนนึงก็ดีหรอก!



ยกนี้ถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน



คุโรโกะมาถึงอพาร์ทเม้นท์ของอาโอมิเนะในภาพที่ไม่ต่างไปจากลูกหมาตกน้ำที่เปียกปอนไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงแม้จะทั้งกางร่มและใส่เสื้อกันฝน แต่ท่ามกลางสายลมที่พัดแรงสาดน้ำฝนมาใส่แทบทุกทิศทางแบบนี้มันแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยด้วยซ้ำ



และใบหน้ายิ้มกริ่มของเจ้าบ้านที่เปิดประตูมาทักก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนอกจากทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมากขึ้นไปอีก



แต่จะให้เดินตากฝนกลับไปอีกรอบ แถมต้องอดวนิลลาเชคด้วยเนี่ย คิดยังไงก็คงไม่คุ้ม เพราะงั้นเลยได้แต่ถอนใจแล้วเดินเข้าห้องตามที่อีกฝ่ายเชื้อเชิญโดยดี



ผ้าขนหนูสีขาวถูกวางแปะไว้บนหัวอย่างหวังดีก่อนมือใหญ่ลงมือขยี้เรือนผมสีฟ้าที่เปียกโชกจนมันยุ่งเหยิงกว่าเดิม ทำให้คุโรโกะยิ่งนิ่วหน้าไม่พอใจ 



“เอ้า ไม่รีบเช็ดให้แห้งเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” 



“มันเพราะความคิดใครกันล่ะครับทำให้ผมต้องฝ่าฝนมาแบบนี้น่ะ”



“โทษที ก็ไม่คิดว่านายจะรีบมาขนาดนี้นี่นะ”



อาโอมิเนะว่าพลางขำน้อยๆแต่ก็เบามือลงช่วยเช็ดผมอีกฝ่ายให้แห้ง ถึงเขาจะเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายรีบมาก็เถอะ แต่ไม่คิดจริงๆว่าแค่ความคิดชั่ววูบของตัวเองจะทำให้เท็ตสึยอมตามได้แบบนี้



อานุภาพของวนิลลาเชคฟรีนี่มันทรงพลังจริงๆ!



“ช่างเถอะครับ ยังไงก็ต้องเปลี่ยนชุดอยู่ดีนี่นา” 



“เท็ตสึ...”



“งั้นเรามาทำกันเลยเถ-- โอ้กก!” อิกไนท์พาสอันแสนคุ้นเคยพุ่งเข้าจู่โจมก่อนจะทันได้จบประโยค กำปั้นเล็กๆส่งคนตัวใหญ่ลงไปนอนกับพื้นได้อย่างง่ายดาย



“ทะ..ทำอะไรของนายเนี่ยเท็ตสึ!”



“ถ้าคุณยังไม่ให้ผมใส่เสื้อนั่น เดี๋ยวคุณก็หาเรื่องเบี้ยวสัญญาวนิลาเชคผมน่ะสิครับ” คุโรโกะชี้แจงหน้านิ่ง ทั้งยังเริ่มลงมือถอดเสื้อเปียกๆของตัวเองออกอีกต่างหาก อาโอมิเนะได้แต่มองคนตรงหน้าพลางห้ามใจเต็มที่ไม่ให้พุ่งเข้าปล้ำร่างขาวๆที่เผยให้เห็นต่อสายตาอย่างไม่คิดอายนั่น



ท่องไว้อาโอมิเนะ ไดกิ นี่มันความฝันของนายที่อีกนิดก็จะเป็นจริงแล้วนะ!



“หนอย.. จริงๆแล้วนายก็แอบอยากเล่นพิเรนทร์แบบนี้เหมือนกันล่ะสิท่า”    



“รออะไรอยู่ละครับ ผมเริ่มจะหนาวแล้วนะ”



“เออๆ นายนี่มัน.. ทำให้ขัดอารมณ์ชะมัด” อาโอมิเนะแยกเขี้ยวรับกับคนที่เถียงกลับเขาได้แทบทุกคำไม่มีขาด ร่างสูงกว่าหมุนตัวหายไปในห้องตอนตัวเองไม่ถึงนาทีดีก่อนจะกลับมาพร้อมกับวัตถุสีดำบางอย่างในมือ



เสื้อชุดยูนิฟอร์มบาสเก็ตบอลของทีมโทโอ



“หวังว่าคุณคงจะซักแล้วนะครับ” คุโรโกะย่นจมูกฟุดฟิดใส่เสื้อกล้ามที่อีกฝ่ายโยนมาให้อย่างไม่ไว้ใจ 



อุก.. อาโอมิเนะลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยทีเดียว แต่ชุดนี้เขาเพิ่งใส่เมื่อวาน คงยังไม่มีกลิ่นหรอก..มั้ง? 



“เออ แน่นอนสิ เร็วๆเข้า” อาโอมิเนะโกหกอย่างไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนคุโรโกะเองก็พอจะคาดเดาไว้ได้อยู่แล้วจึงไม่ได้บ่นอะไรมาก แล้วยอมสวมเจ้าเสื้อตัวใหญ่นั้นเข้าไปโดยดี



แน่นอนว่าด้วยขนาดร่างกายที่ต่างกันมาก เสื้อบาสของอาโอมิเนะเมื่อมาอยู่บนร่างของคุโรโกะก็ทำให้ร่างเล็กกว่าแทบจะถูกกลืนหายไปในเสื้อตัวโคร่ง 



เสื้อกล้ามที่คอกว้างจนทำให้สายข้างหนึ่งหลุดลงมากองอยู่ตรงข้อศอก เผยให้เห็นต้นคอระหง กระดูกไหปลาร้าที่ชัดเจน ไหล่กลมกลึง ต้นแขนขาวที่ประกอบด้วยกล้ามเนื้อนิดๆ 



ชายเสื้อที่ยาวลงมาจนถึงต้นขาทำให้ปกปิดท่อนล่างได้อย่างพอเหมาะแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ใส่อะไรด้านในนอกจากกางเกงบ็อกเซอร์ แต่เมื่อขยับนิดหน่อยก็พอให้เห็นแพลมๆชวนจินตนาการต่อ



แล้วก็แขนเสื้อที่ใหญ่จนเมื่ออีกฝ่ายยกแขนเพียงเล็กน้อยก็สามารถมองทะลุเข้าไปถึงไหนๆ ให้เห็นอะไรบางอย่างสีชมพูรำไรจนต้องลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก..



เท็ตสึในชุดบาสเก็ตบอลของเขา ดูดีกว่านางแบบนิตยาสารกราเวียร์ในชุดแข่งของทีมเรดซ็อกส์ที่เห็นเมื่อเช้าตั้งไม่รู้กี่เท่า



“เท็ตสึ..” อาโอมิเนะค่อยๆเขยิบเข้าหาคู่หูที่อยู่ในชุดยั่วยวนชวนกินอย่างระมัดระวังโดยที่อีกฝ่ายก็รอนิ่งไม่ได้ถอยหนีแต่อย่างใด นัยน์ตาสีฟ้าจับจ้องยังร่างสูงใหญ่ไม่วางตาราวกับจะเชิญชวน



“อาโอมิเนะคุง...” 



มือใหญ่ไล้ไปตามเนื้อผ้านิ่มที่อีกฝ่ายใส่อยู่ ลูบไล้ไปบนเสื้อแต่ก็แอบกดย้ำลงไปตรงบางจุดที่โป่งนูนขึ้นมาให้สัมผัสอย่างจงใจ เรียกอาการสะดุ้งและเสียงครางแผ่วหวิวจากร่างเบื้องใต้ได้เป็นอย่างดี



“ชุดนี้.. เหมาะกับนายมากเลยล่ะ เท็ตสึ” เสียงทุ้มพร่าก้มลงกระซิบจนใบหน้าเกือบจะชิดกัน 



“ถึงชมแบบนี้ แต่ผมก็ไม่ใส่ให้ดูอีกง่ายๆหรอกนะครับ” 



รอยยิ้มซุกซนวาดขึ้นบนริมฝีปากบาง มือเรียวเล็กคว้าคอร่างด้านบนลงมาจูบเมื่อสิ้นคำนั้น ริมฝีปากฉ่ำชื้นสัมผัสกันด้วยความร้อนแรงและวาบหวามในเวลาเดียวกัน เสียงครางฮึมในลำคอที่ไม่รู้ว่ามาจากใครกันแน่ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงฝนที่ซัดสาดอยู่ภายนอกเลยแม้แต่น้อย



เสื้อตัวหลวมโพรกที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้มือสีแทนได้ล้วงเข้าไปลูบไล้ผิวขาวๆใต้ร่มผ้าได้อย่างง่ายดายทำให้ร่างกายนั้นสั่นสะท้าน ปะป่ายลากผ่านตุ่มไตเล็กๆบนหน้าอกเพียงแผ่วๆอย่างจงใจจนทำให้อีกฝ่ายต้องแอ่นกายเข้าหา ก่อนหยอกล้อเล่นด้วยนิ้วทั้งสองจนเจ้าของมันเผลอหลุดเสียงครางหวาน



กลิ่นน้ำฝนที่ยังไม่แห้งติดอยู่ตามไรผมผสมกับกลิ่นกายอ่อนๆอันเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายชวนให้อาโอมิเนะก้มลงลิ้มชิมรสลำคอขาวๆที่เปิดเผยสู่สายตาอย่างเชื้อเชิญ ฝากทิ้งรอยรักเป็นจ้ำสีม่วงไว้แสดงความเป็นเจ้าของแม้จะรู้ว่าเสี่ยงต่อการถูกอิกไนท์พาสภายหลังก็ตาม



เสื้อที่โดนถลกขึ้นเผยให้เรียวขาขาวเนียนและอะไรต่อมิอะไรที่ซ่อนอยู่ในหลืบลึกเข้าไปถัดจากนั้น อาโอมิเนะลอบกลืนน้ำลาย นึกอยากให้ตัวเองมีมือมากกว่านี้จะได้สัมผัสร่างเบื้องใต้นี่ได้ทุกจุดพร้อมๆกัน



ชุดยูนิฟอร์มที่เพิ่งใส่ได้ไม่ทันไรก็ถูกถอดออกอย่างไร้ค่าแล้วโยนไปกองที่สักมุมหนึ่งของห้องตามด้วยเสื้อยืดที่ร่างสูงกว่าใส่ ให้ผิวกายเปลือยเปล่าทั้งสองได้สัมผัสกันอย่างไม่มีเนื้อผ้าใดๆมาขวางกั้น ยิ่งทวีความร้อนให้มากขึ้น



จุมพิตที่แลกเปลี่ยนกันครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายที่ขยับเข้าหากันก่อนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ใบหน้าขาวนวลแดงก่ำกับเสียงหอบครางหวานหูทำให้ความปรารถนาโลดแล่นครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงแค่ครั้งเดียวก็ไม่อาจเพียงพอ     



.

.

.

.




ฝนหยุดตกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เพราะสิ่งที่พวกเขาสนใจในเวลานี้ไม่ใช่อากาศภายนอกแต่เป็นร่างกายอุ่นๆที่นอนเบียดอยู่เคียงข้างกัน 



มือใหญ่เกลี่ยปอยผมสีฟ้าของคนตัวเล็กกว่าจนมันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม แต่ครั้งนี่เจ้าตัวกลับไม่ได้ว่าอะไรเลยซักนิด เพราะมือของอีกฝ่ายก็กำลังเล่นกับกลุ่มขนบางๆบนหน้าอกของเขาอยู่อย่างสนุกมือ



นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองเห็นเสื้อที่ถูกถอดกองทิ้งไว้มุมห้องพลางหัวเราะเบาๆทำให้คนที่หนุนแผ่นอกตัวเองอยู่ส่งเสียงงึมงัมเมื่อเสียงหัวเราะทำให้มันกระเพื่อม 



ความคิดลามกนั่นมันก็ส่วนหนึ่ง แต่ก็มีความรู้สึกอื่นเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เห็นเท็ตสึอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของโทโอแบบนั้น



“เท็ตสึ... อยากย้ายมาอยู่โทโอกับฉันมั้ย?”



หลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันได้คิด เพราะชุดยูนิฟอร์มของเขา ชุดบาสของโทโอ ทำให้อดไม่ได้ที่จะคิดว่าถ้าหากเท็ตสึได้มาอยู่ที่โทโอด้วยกันกับเขา ได้มาเป็นคู่หูกันเหมือนเมื่อก่อนจะดีแค่ไหน 



ได้ต่อสู้กับเท็ตสึในฐานะคู่ต่อสู้ก็ทำให้รู้สึกสนุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก็อดหวังให้มีเท็ตสึเป็นเงาของเขาเหมือนเคยไม่ได้



คุโรโกะนิ่งเงียบไปเป็นครั้งแรกหลังจากที่ก้าวเข้ามาในห้อง มือที่ม้วนเล่นตรงแผ่นอกหยุดชะงักในทันที



นัยน์ตาสีฟ้าคู่โตแหงนขึ้นมองหน้าคนถาม ใบหน้านั้นไม่สื่ออะไรนอกจากความนิ่งเฉย ทว่าในแววตานั้นเขาสามารถเห็นได้ถึงความครุ่นคิด หวั่นใจที่จะตอบ และนั่นทำให้เขาแอบมีความหวังเล็กๆ



แต่เท็ตสึก็ยังคงเป็นเท็ตสึ



“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เพราะผมสัญญากับคางามิคุง กับทุกคนในเซย์รินไว้แล้ว..” คำตอบไม่ผิดไปจากที่คิด ไม่มีความหวั่นไหว แววตาที่เคยสั่นคลอนคู่นั้นมั่นคงแล้ว และจะเป็นเช่นนี้ต่อไปตราบเท่าที่เท็ตสึยังคงเป็นเท็ตสึ



“จนกว่าจะเป็นที่หนึ่งของญี่ปุ่น จนกว่าจะเอาชนะอาคาชิคุงได้” คุโรโกะพูดพลางแนบใบหน้าลงบนแผ่นอกสีแทนอีกครั้ง 



ไม่ได้สัญญาหรืออะไร แต่อาโอมิเนะรู้ว่าคนอย่างเท็นสึถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้วล่ะก็ ไม่มีวันยอมแพ้หรือสิ้นหวังเด็ดขาด



เท็ตสึที่เขารัก



“หึหึ ชนะฉันได้แต่ถ้าไปแพ้เจ้าบ้าอาคาชิ ครั้งหน้าเจอกันฉันจะอัดเจ้าบากะงามิเสียให้น่วมเลย” อาโอมิเนะพูดทีเล่นทีจริง ส่งผลให้มือเรียวหยิกเข้าที่ต้นแขนของเขาแรงๆทีหนึ่งเป็นการตอบแทน



“อาโอมิเนะคุงคิดว่าตัวเองเก่งกว่าอาคาชิคุงเหรอครับ”



“พูดแบบนี้หมายความว่าไงหาเท็ตสึ!?” 



“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ”



“หะ.. เดี๋ยวสิ นี่นายไม่ต้องมาหัวเราะเลย” 



แล้วอาโอมิเนะก็คิดได้ว่าแทนที่จะมานั่งเถียงกัน สู้เขาปิดปากเล็กๆที่กำลังหัวเราะไม่หยุดนั่นด้วยริมฝีปากเขาเองมันดีกว่าตั้งเยอะ   




.

.

.

.




“แล้วอย่าลืมวนิลาเชคฟรีหนึ่งอาทิตย์ของผมด้วยนะครับ”



“!!!”


 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

Talk :
 
 
 
สุขสันต์วันฟ้าดำค่า!!! เป็นอีกครั้งที่ปั่นฟิคแบบเกือบไม่ทันวัน กร๊าซซซซซ สงสัยวันฟ้าดำจะมีอาถรรพ์อะไรบางอย่างทำให้พลอตไม่ผุดเลย จริงๆตอนแรกตั้งใจจะอัพรีเพลย์ แต่ก็ดูจะใจร้ายกับมิเนะเกินไปเพราะเป็นรีเพลย์ที่ยังคงไม่มีมิเนะค่ะ (กร๊ากกก)
 
 
เริ่มต้นมาเหมือนจะรั่ว แล้วกลาายเป็นเรท ก่อนจะหวานส่งท้าย? อย่าไปใส่ใจค่ะ เพราะฟิคนี้มันชั่ววูบมากฮรือออ อยากจะปั่นอะไรซักอย่างให้ได้วันนี้เลยออกมาเป็นเรื่องนี้ หวังว่าจะพอไหวนะคะ
 
 
อยากเขียนฉากเรทให้ดีกว่านี้ แต่เขียนลำบากจัง 
 
 
ปล.อยากได้รูปคุโรโกะคุงในชุดโทโอจัง ใครมีช่วยสงเคราะห์ที (แฮร่) มาพร้อมลิงก์ต้นฉบับ (pixiv , twitter) ก็ดีค่ะ หรือจะวาดเองมาเลยก็ยิ่งดีใหญ่ *ทำตากุปิ๊งๆๆ*
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมอ่านแล้วรักอาโฮ่

จริงๆแล้วอาโฮ..แฮ่มๆ คือ อาโอมิเนะคุงเนี่ยก็เป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ มีไหวพริบ สุขุมลุ่มลึก และมีความเป็นผู้ใหญ่อย่างคาดไม่ถึง

ไอเดียตามน้องมาใส่เสื้อตัวเอง (คาเระเชิ้ตมันโมเอ้สุดลิ่มทิ่มประตูแรงๆอีกสองยกมาก!) นี่คือออออออ

ใส่แล้วโลมเลียด้วยสายตานี์คือออออ

ใส่แล้วถอดเลยนี่คือออออออ

*ตายค่ะตาย*

แล้วบรั่บ ชวนไปอยู่ด้วยยยยยยยย

โอ๊ยยยย น่ารักไป น่ารักไปแล้ว ฮื้ออออออออ

อยากแห่ขันหมากยกน้องไปอยู่ด้วยให้รู้แล้วรู้รอด คือมั่นใจแล้วว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้ดูแลน้องได้ *ทำหน้าเหมือนเห็นลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝา*

ปล.ขอบคุณร่มที่ไม่ช่วยกันฝนให้น้องครก
ปล.2 ขอบคุณมิเนะที่ตัวใหญ่กว่าน้องหลายเท่า
ปล.3 ขอบคุณที่ยังไม่ซักเสื้อ
ปล.4 ขอบคุณที่ทำรอยที่คอ (พรุ่งนี้เซย์รินแตกตื่นกันใหญ่แน่ กร๊าากกก)
ปล.5 ขอบคุณพี่มิน *HPฟ้าดำฟื้นฟูเต็มแถบ*

#6 By Game Master Psycho on 2014-06-01 18:57

งือออ น่ารักอ่ะ พลังของวานิลลาเชคช่างยิ่งใหญ่ แต่ความหื่นของอาโฮ่ยิ่งใหญ่กว่า. //โดนลูกบาสอัด สุขสันต์วันฟ้าดำย้อนหลังค่ะbig smile

#5 By KAMPe' on 2014-05-14 07:19

ของกินช่างล่อตาล่อใจ...จนบังเกิดเป็นฟิคสุดฟินมากค่ะ //[]///
ชนะอาคาจี้แล้วย้ายไปโทโอเลยกะดีนะ!   #โดนอิกไนส์ตาย...

#4 By Platinum [Peem] on 2014-05-12 16:13

โอยยย น่ารักจังเลยค่ะพี่มินน ฟฟฟฟฟฟฟ
แงงง  ชอบเวลามิเนะเรียกเท็ตสึ ๆ  มาก ง๊อยยยยย
 คิดหน้าตอนอ้อนให้มาใส่ชุดโทโอแล้วมันน่าตี ง๊าาาา  เท็ตสื่อออ ฮือออ
น้องครกในเสื้อโทโอกับกลิ่น(?)กายมิเนะนิด ๆ ผสมกลิ่นวานิลาเชคเป็นอีกจุดนึงที่คิดว่ามันเซ็กซี่นะ นอกจากขนาดเสื้อตัวโคร่งนั่น กรี๊ดด/////////  ฟินจังเลยค่ะฟกาสฟหกห
แถมสุดท้ายก็หื่นจนได้ แต่ยังติดใจกับขนหน้าอกมิเนะ 5555
//โดนพี่มินตรบบบ แงงงงงงง
น้องครก.ในฟิคพี่มินน่ารัก  แถมดูเป้นน้องครกสุดๆเลยค่ะ ฮุ่มม
/เอาวนิลาเชคล่อแบบมิเนะบ้าง //โดนต่อย
ฮือ  สุขสันต์วันฟ้าดำค่า >//////< 

#3 By meeannn on 2014-05-12 08:31

มิเนะมีขนหน้าอกกกกก กร๊ากกกกกก ไม่เคยนึกไม่เคยฝันถึงเรื่องนี้เลยค่ะ ทำไมจิ้นไปจิ้นมากลายเป็นภาพกอริลล่ามีขนหน้าอกสีน้ำเงินได้ก็ไม่รู้ววววว กร๊ากกก //มิเนะเตะ
น้องน่าร๊ากกก ดีใจด้วยที่ความฝันลูกผู้ชายของนายเป็นจริงแล้วนะมิเนะ! แต่ครั้งหน้าอย่าให้น้องตากฝนมาแบบนี้อีกนะคะ ถ้าน้องเป็นหวัดแล้วพล็อตฟิคจะผุดขึ้นมาอีกเพียบนะเออ 5555

#2 By -Urius- on 2014-05-12 08:05

อ๊ายยยย หน้ารักมากๆ~ ~ ~ ~ ~ ~  big smile big smile

#1 By PLAI on 2014-05-12 00:27