[KnB Fic] Replay - Chapter 40 [Ao*Kuro]

posted on 15 Apr 2014 16:09 by freyaminnie in Fiction, KnB
 
 
[Reprint] Choco-Vanilla AoKuro Anthology
 
เปิดจองและโอนเงินตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่ 27 เมษายนนี้ค่ะ
 
สามารถรับทางไปรษณีย์หรือรับในงาน Kurobas Only Event วันที่ 4 พฤษภาคมนี้ได้เช่นกันค่ะ
 
รายละเอียดตามนี้เลยค่ะ
 
 
 
 
============================================
 
 
 
 

Title : Replay

Author : freyaminnie

Fandom : Kuroko no Basket

Paring :  Aomine x Kuroko 

Rating : PG-13 

 

 

 

Link : 

 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |  19 | 

20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 25.5 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39

 

 

 

40

 

 

 

“การแข่งซ้อมนัดหน้า จะได้เจอกับทีมไคโจวที่มีเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์อยู่ด้วยล่ะ!!”



“ห๊า!!?”



คำประกาศของโค้ชริโกะที่กระโดดสคิปเข้ามาในโรงยิมด้วยสีหน้าดีใจแบบสุดๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงอุทานอย่างไม่เชื่อหูของบรรดาสมาชิกในทีมที่เหลือเกือบทั้งหมด 



ทีมไคโจวที่ได้ชื่อว่าเป็นขาประจำของอินเตอร์ไฮแทบจะทุกปี ความแข็งแกร่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แถมปีนี้ยังมีพ่วงหนึ่งในเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์เข้ามาอีกด้วยเนี่ยนะ!? 



จะให้แข่งกับทีมที่แข็งแกร่งขนาดนั้น จะเร็วเกินไปมั้ย!!?



สิ่งที่อยู่ในความคิดของทุกคน ทว่ากลับมีผู้เล่นบางคนที่กำลังเนื้อเต้นกับสิ่งที่ได้ยินมากยิ่งกว่าคนอื่นๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดวิตกกังวลแต่เป็นความตื่นเต้นที่จะได้เจอกับผู้เล่นเก่งๆต่างหาก 



เจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ที่คุโรโกะเคยพูดถึงว่าสุดแกร่งนั้น จะได้เผชิญหน้ากันแล้ว ตื่นเต้นชะมัด!!



คางามิ ไทกะแทบจะสะกดความพุ่งพล่านไว้ไม่ได้ ขาทั้งสองแทบจะอยู่ไม่สุก มือที่ถือลูกบาสกำแน่น อยากจะวิ่งลงไปในสนามแล้วแข่งมันเดี๋ยวนี้เลย



ความตื่นเต้นที่ล้นทะลักถูกถ่ายทอดออกมาแทบจะทั้งหมดในตอนซ้อม เด็กปีหนึ่งผู้โชคร้ายที่บังเอิญต้องมาเป็นคู่ต่อสู้ไม่สามารถจะต่อกรกับเทคนิคการหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว การกระโดดที่สูงลิ่วก่อนจะดั๊งก์ลงห่วงไปด้วยแรงอันมหาศาลได้เลยแม้แต่น้อย 



“ว้าว นี่มันยอดมากเลยนะเนี่ย”



“เคลื่อนไหวยังกะไม่ใช่คน แบบนั้นใครจะไปตามทัน”



“แบบนี้น่าจะสูสีกับเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ได้เลยนะ ไม่ก็อาจจะเหนือกว่าแล้วด้วยซ้ำ!”



เสียงเอ่ยชมเซ็งแซ่จากเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งเคยเห็นการเล่นอันยอดเยี่ยม ทว่าสำหรับคุโรโกะแล้ว ทักษะของคางามิคุงนั้นน่าทึ่งก็จริง แต่ยังนับว่าห่างไกลกับบรรดาอดีตเพื่อนร่วมทีมของเขาอีกหลายล้านปีแสงนัก 



“จะว่าไป ทำไมวันนี้คนดูมันถึงได้เยอะแบบนี้ล่ะ?” 



โค้ชริโกะเพิ่งจะสังเกตหลังจากเรียกรวมแล้วว่าบัดนี้ในโรงยิมไม่ได้มีแค่สมาชิกในทีมเหมือนอย่างทุกวัน แต่กลับคราคร่ำไปด้วยบรรดานักเรียนหญิงแทบจะจากทั้งโรงเรียนยืนหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน แล้วสายตาของพวกหล่อนก็มองอย่างชื่นชมกึ่งรักใคร่ไปยังเป้าหมายเดียวกัน ซึ่งไม่ใช่คนใดคนหนึ่งในทีมแน่ๆ แต่กลับเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากต่างโรงเรียนต่างหาก



คุโรโกะมองคนตรงหน้าแล้วลอบถอนหายใจ ทำไมเขาถึงไม่ประหลาดใจกันนะ ทันทีที่ได้ยินว่าไคโจวจะเป็นคู่แข่งนัดต่อไปและรู้ว่าคนคนนี้ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกเขาก็คิดอยู่แล้วเชียว 



“ไม่เจอกันนานนะครับ..”



“คิเสะ เรียวตะ!!” 



เด็กหนุ่มผมทองในชุดนักเรียนสีเทาอ่อนสัญลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมที่อยู่ไกลถึงคานางาว่า คนที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ กำลังนั่งอยู่บนเวทีพร้อมกับทยอยเซ็นต์ชื่อให้กับสาวๆที่ยืนเรียงแถวกันจนล้นออกไปนอกโรงยิมจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนายแบบชื่อดังพ่วงตำแหน่งเอสของโรงเรียนคู่แข่ง อดีตเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ คิเสะ เรียวตะนั่นเอง



นายแบบหนุ่มขอตัวกับแฟนๆอย่างสุภาพก่อนจะกระโดดลงมาจากเวทีเพื่อยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีทองคู่สวยกวาดมองไปรอบโรงยิมราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง หรือใครบางคน จนกระทั่งไปสะดุดกับร่างของอดีตเพื่อนร่วมทีมในที่สุด



“คุโรโกจจิ!! คิดถึงจังเลย!” ถึงจะไม่เจอกันเกือบปี ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างสูงกว่าต่อผู้เล่นมายาแห่งเทย์โควก็ยังไม่เปลี่ยนไปซักนิด ไม่สิ คงเพราะว่าไม่เจอกันเกือบปีมากกว่าที่ทำให้อีกฝ่ายยิ่งโผเข้ามากอดร่างเล็กๆนั้นด้วยความคิดถึงเสียเต็มแรง



“คิเสะคุง ปล่อยเถอะครับ ผมอึดอัด..” ร่างเล็กที่เริ่มเซจะยืนไม่อยู่พยายามผลักสิ่งมีชีวิตที่เกาะกอดตนอยู่ให้ออกไป



“พอรู้ว่าคู่แข่งซ้อมนัดต่อไปจะเป็นเซย์ริน ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเป็นโรงเรียนที่คุโรโกจจิอยู่ ก็เลยอดไม่ได้ที่จะมาหานี่นา เพราะไม่ได้เจอคุโรโกจจิตั้งนานทั้งที่ตอนม.ต้นออกจะสนิทกันสุดๆๆแท้ๆน้า” ชายหนุ่มผมทองพล่ามยาวเหยียดทั้งยังกอดรัดร่างในอ้อมแขนเสียแน่น ในขณะที่ผู้เล่นเซย์รินอื่นๆกำลังตกตะลึงอย่างทำอะไรไม่ถูกที่ฝ่ายตรงข้ามมาหาพวกเขาถึงที่ แถมนายแบบชื่อดังที่เมื่อครู่ยังยิ้มโปรยเสน่ห์ให้สาวๆเกือบครึ่งโรงเรียนเกิดกลายเป็นหมาน้อยกะทันหันกำลังเข้าจู่โจมผู้เล่นของพวกเขาอยู่อีกต่างหาก



“พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นซักหน่อยครับ” คุโรโกะพูดเสียงเรียบ 



“ใจร้าย!” คิเสะงอแงพร้อมร้องไห้กับคำพูดเย็นชานั้น คุโรโกจจิไม่เปลี่ยนเลย ถึงจะยังน่ารักเหมือนเดิมแต่ก็ยังใจร้ายเหมือนเดิมด้วย 



ทันใดนั้นวัตถุบางอย่างก็พุ่งมาจากไหนไม่รู้ด้วยความเร็ว นัยน์ตาสีทองสังเกตเห็นด้วยหางตารีบหมุนเอาตัวเองบังคนในอ้อมแขนไว้แล้วยกมืออีกข้างขึ้นสกัดเจ้าสิ่งนั้นไว้แทน 



“อูยย เจ็บนะ” บ่นอุบอีกเมื่อเห็นว่าเจ้าของที่ว่าไม่ใช่อะไรนอกจากลูกบาสเก็ตบอลธรรมดา แต่ด้วยน้ำหนักและความเร็วที่พุ่งมาก็ทำให้เจ็บมือได้อยู่ไม่น้อย ก่อนจะหันไปยังคนขว้างมาที่ยืนทำหน้าไม่สำนึกผิดซักนิดอยู่



“นายมาแค่เพื่อจีบหมอนั่นเฉยๆรึไง มาประลองฝีมือกันหน่อยไหมล่ะ พ่อรูปหล่อ” คางามิส่งสายตาท้าทาย



นายแบบหนุ่มยืนคิดอยู่ชั่วครู่ อันที่จริงเขาก็แค่กะมาทักทายเฉยๆจริงๆนั่นแหละ เพราะถ้าเกิดมีเรื่องกันขึ้นมาคงจะโดนรุ่นพี่คาซามัตสึยำเละแน่ แต่ว่าเมื่อเป็นฝ่ายถูกท้าทายซะขนาดนี้ จะไม่ตอบรับมันก็เสียศักดิ์ศรีน่ะสิ 



“ก็ได้ ไหนๆนายก็โชว์อะไรดีๆให้ดูแล้วทั้งที” 



ทั้งสองเข้าสู่สนามในสภาพพร้อมดวลกันในทันที โดยทั้งโค้ชและรุ่นพี่ต่างได้แต่กุมขมับกับความเลือดร้อนของรุ่นน้อง แต่คุโกะกลับรู้สึกไม่ค่อยดี



“แบบนี้ท่าทางจะไม่สวยนะครับ..”



“เอ๋? ทำไมล่ะ”



นัยน์ตาสีฟ้ามองร่างของเพื่อนร่วมทีมในอดีตและปัจจุบันทั้งสองที่กำลังสู้กันอยู่ในสนาม การเคลื่อนไหวของคางามิคุงน่ะรวดเร็วและทรงพลังก็จริงอยู่ แต่แค่นั้นยังเทียบชั้นเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ไม่ได้หรอก อีกอย่างความสามารถของคิเสะคุง



“ความสามารถของคิเสะคุงคือการเลียนแบบเทคนิคการเล่นของคนอื่นได้ครับ”



คิเสะเลี้ยงลูกสปินตัวหลบคางามิด้วยท่วงท่าที่เหมือนกับที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนจะกระโดดขึ้นเพื่อดั๊งก์ลงห่วง ถึงแม้จะพยายามโดดตามเพื่อบล็อกแต่พลังที่ใช้ก็ยังเหนือกว่าอยู่ดี ทำให้นายแบบหนุ่มสามารถส่งลูกลงห่วงไปได้อย่างไม่ยากเย็น



เลียนแบบความสามารถของคนอื่นได้ และบางครั้งถึงจะเป็นท่าที่เลียนแบบมา แต่กลับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า นี่แหละ ความสามารถของคิเสะ เรียวตะ



“เพื่อนของนาย เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยคุโรโกะ..”  ฟุริฮาตะทักขึ้นอย่างอดทึ่งไม่ได้ ขนาดพวกเขาว่าคางามิเก่งแล้ว ยังเทียบชั้นไม่ได้เลย



“เปล่าหรอกครับ ผมไม่รู้จักคนๆนี้..” 



“เอ๋?”



“บอกตามตรงผมเองก็คิดง่ายไป ไม่คิดว่าไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน พวกเขาจะพัฒนาไปขนาดนี้..” คุโรโกะมองดูร่างของชายหนุ่มผมทองที่ยืนอยู่ในสนาม คนคนนี้ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรู้จัก เคยได้มีโอกาสเป็นพี่เลี้ยง เคยเป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้กลับดูเปลี่ยนไปมากทีเดียว 



ทางฝั่งคิเสะเองหลังจากเอาชนะในการดวลตัวต่อตัวไปได้ด้วยฝีมือที่ยังไม่ถึงครึ่งแล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ทำไมคุโรโกจจิถึงได้เลือกคนพวกนี้ เลือกโรงเรียนแบบนี้กันนะ ทั้งที่ฝีมืออย่างคุโรโกจจิแถมยังเป็นอดีตผู้เล่นเทย์โควน่าจะเข้าโรงเรียนดังๆก็ได้แล้วแท้ๆ  



“ตอนแรกก็กะว่าจะมาทักทายเฉยๆหรอกนะ แต่เป็นแบบนี้ฉันคงปล่อยไปไม่ได้แล้วล่ะ ขอคุโรโกจจิให้ฉันเถอะ!”



“เอ๋!!?”




ถ้อยคำประหนึ่งมาสู่ขอลูกสาวจากอ้อมอกพ่อแม่(?)ของนายแบบหนุ่มเล่นเอาบรรดาสมาชิกเซย์รินตะลึงไปพอๆกัน 



นี่หมอนี่กล้ามาดึงผู้เล่นทีมอื่นไปดื้อๆแบบนี้เลยเรอะ!?



“มาอยู่โรงเรียนฉันเถอะน่าคุโรโกจจิ จะได้เล่นบาสด้วยกันอีกครั้งไงล่ะ!” คิเสะยื่นข้อเสนออย่างกระตือรือร้น “ฉันน่ะนับถือคุโรโกจจินะ มาอยู่ที่นี่เสียดายความสามารถนายเปล่าๆ มาอยู่กับฉันเถอะนะ” 



ชายหนุ่มคนเดิมที่เพิ่งจะแข่งบาสอย่างดุเดือดเมื่อครู่หายไปกลับกลายเป็นสุนัขตัวโตเหมือนเดิม หางที่มองไม่เห็นราวกับจะกระดิกไปมาอยู่ด้านหลังอย่างรอคอย 



“ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่คุณคิดแบบนั้นนะครับ..” คุโรโกะว่า ทำให้เด็กหนุ่มผมทองยิ่งมีสีหน้าระรื่นมากขึ้นอีก ก่อนจะต้องกลายเป็นจ๋อยสนิทเมื่อได้ยินประโยคต่อไปของอีกฝ่าย “แต่ว่าผมคงต้องขอปฏิเสธอย่างนอบน้อม”



“เอ๋!? ทำไมล่ะคุโรโกจจิ ทั้งที่เมื่อก่อนชัยชนะสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมาอยู่กับทีมอ่อนๆแบบนี้ล่ะ” คิเสะพยายามให้เหตุผล 



ชัยชนะสำคัญที่สุดเหรอ.. ก็จริงอยู่ที่ในอดีตเคยเป็นแบบนั้น ปรัชญาของเทย์โควที่พวกเขาเคยยึดมั่น แต่ว่าชัยชนะที่ได้มากลับต้องแลกมาด้วยการสูญเสียบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า



“จากตอนนั้นผมก็เปลี่ยนไปแล้วครับ” นัยน์ตาสีฟ้ามองกลับอย่างมุ่งมั่น อุดมการณ์ที่ยึดมั่นในตอนนี้ไม่ใช่แบบเดิมอีกต่อไปแล้ว เพื่อเป้าหมายที่ต้องการจะไปถึง 



“แล้วอีกอย่างผมก็สัญญากับคางามิคุงไว้แล้ว ว่าจะโค่นเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์น่ะครับ” 



ชื่อของบุคคลที่สามที่เกือบจะถูกลืมไปเสียแล้วถูกเอ่ยขึ้น หนึ่งในอดีตเจเนอเรชั่นปาฏิหารย์รับฟังคำท้าทายที่ออกมาจากปากคนที่ไม่น่าเชื่อที่สุดอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง



จะโค่นเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ด้วยกันงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าหมอนั่นคือคู่หูคนใหม่ คนที่อ่อนแอแบบนั้นน่ะนะ ยังไงก็ไม่มีวันเอาชนะเขาได้หรอก!




.
.
.
.



วันแข่งซ้อมกับไคโจวมาถึงเร็วกว่าที่คิด ทีมเซย์รินในฐานะผู้มาเยือนในครั้งนี้เดินทางมาถึงโรงเรียนที่คานางาว่าก่อนเวลาเล็กน้อย ทำให้มีโอกาสสังเกตบริเวณโดยรอบของโรงเรียน พื้นที่กว้างขวาง ตึกอาคารแลดูใหม่เอี่ยม สมแล้วกับที่มีชื่อเสียงทางด้านกีฬาหลากหลายประเภท 



“คางามิคุง วันนี้ดูตาขวางกว่าปกตินะครับ” คุโรโกะทักขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินด้วยท่าทางอิดโรยกว่าปกติ หนำซ้ำขอบตายังปรากฏรอยช้ำแทบไม่ต่างกับหมีแพนด้า 



“เมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับน่ะสิ” คางามิตอบพลางหาวออกมา ความตื่นเต้นที่จะได้แข่งกับหนึ่งในเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ทำเอาสงบสติอารมณ์แทบไม่อยู่ ฝีมือที่แท้จริงของคิเสะ เรียวตะนั่นจะร้ายขนาดไหนกันนะ



ยังไม่ทันจะหลุดปากเรียก ร่างของเด็กหนุ่มผมทองก็มาปรากฏตัวตรงหน้าเร็วเท่าความคิด พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาสมกับเป็นนายแบบเหมือนเช่นทุกที



“อรุณสวัสดิ์ ฉันกลัวว่าพวกนายจะหลงก็เลยมารับน่ะ” คิเสะพูดอย่างร่าเริง ทว่านัยน์ตาสีทองกลับไม่ได้มองกัปตันทีมหรือบรรดาผู้เล่นเซย์รินที่ยืนหน้าสลอนอยู่เลยแม้แต่น้อย เจ้าหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโต(?)วิ่งเข้าไปหาเจ้าของ(?)ที่อยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล



“คุโรโกจจิ~ คิดถึงจังเลยย” ลำแขนสวมกอดร่างเล็กกว่าต่อหน้าต่อตาผู้เล่นเซย์รินที่ยืนอึ้งไปเป็นรอบที่ล้านแปด ทว่าเจ้าตัวกลับหาได้สนใจไม่ ซ้ำยังคลอเคลียราวกับไม่ได้พบกันมาชาติเศษทั้งที่เพิ่งเจอกันเมื่อไม่ถึงอาทิตย์ก่อนด้วยซ้ำ 



“คิเสะคุง กรุณาปล่อยผมก่อนครับ”



“ใจร้าย! ก่อนหน้านี้ที่คุโรโกจจิสลัดรักฉัน รู้มั้ยว่าฉันกลับไปนอนร้องไห้น้ำตาเปียกหมอนทุกคืนเลยนะ” ชายหนุ่มร้องไห้น้ำตาคลอ แต่แทนที่จะทำให้คนมองสงสารกลับทำให้ยิ่งระอาเสียมากกว่า 



“อย่าพูดล้อเล่นแบบนั้นได้มั้ยครับ” คุโรโกะตอบกลับอย่างไร้ความรู้สึกเช่นเคย 



“ใครว่าล้อเล่นกันล่ะ ฉันอุส่าห์ตั้งใจไปชวนคุโรโกจจิมาอยู่ด้วยกันแท้ๆ กลับโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจะไม่ให้เสียใจได้ยังไงกัน ขนาดสาวๆยังไม่เคยมีใครปฏิเสธฉันเลยน้า”



“อะแฮ่ม.. ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่นายบอกว่าจะนำทางพวกเราไปโรงยิมไม่ใช่เหรอ?” กัปตันทีมเซย์รินที่ยืนหัวโด่ถูกลืมอยู่นานสองนานตัดสินใจขัดขึ้นในที่สุด ก่อนที่เอสของฝั่งตรงข้ามจะสามารถชิงตัวผู้เล่นของเขาไปได้ นี่ขนาดโดนเจ้าตัวปฏิเสธรัก(?)ไปแล้ว แถมฝ่ายผู้ใหญ่ก็ไม่อนุญาต(?)ยังไม่ยอมแพ้อีก 



“อา จริงด้วยสิ ขอโทษด้วยนะ” เจ้าของบ้านที่เกือบจะลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงไปแล้วก้มหัวขอโทษขอโพย เขาละออกมาจากร่างเล็กกว่าด้วยสายตากึ่งจะอาลัยอาวรณ์อยู่ไม่น้อย แต่เมื่อหันไปสบกับนัยน์ตาสีแดงเพลิงของใครอีกคน สีหน้าก็แทบจะเปลี่ยนไปในทันที



“ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้ยึดติดกับชื่อเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์อะไรซักเท่าไหร่หรอกนะ แต่ว่าคุโรโกจจิอุส่าห์พูดถึงนายไว้ซะดิบดี ยังไงฉันก็คงจะไม่ออมมือให้ล่ะนะ จะขยี้นายให้สุดฝีมือไปเลย”



“หึ ต้องอย่างนั้นสิถึงจะดี”



.
.
.
.



โรงยิมที่ใช้เป็นสนามแข่งบาสเก็ตบอลของไคโจวมีขนาดใหญ่ไม่แพ้กับตึกอาคารหรือสนามอื่นๆในโรงเรียนเลยแม้แต่น้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าภายในก็ต้องดูกว้างขวางและสะอาดสะอ้านเช่นเดียวกัน ทว่าเมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปด้านใน กลับพบกว่าสนามแข่งขันถูกแบ่งเป็นสองฝั่งด้วยตาข่ายขึงขนาดใหญ่ โดยอีกฝั่งหนึ่งมีสมาชิกชมรมคนอื่นๆกำลังฝึกซ้อมกันอยู่



“นี่มันหมายความว่าไงกันคะ?” โค้ชริโกะถามเมื่อเห็นการจัดสนามแข่งแบบแปลกๆที่ทำให้พวกเขาใช้แค่ครึ่งคอร์ทในการแข่งขันเท่านั้น ถึงจะเป็นการแข่งซ้อมก็เถอะ แต่การแข่งกับโรงเรียนอื่นก็น่าจะทำให้เป็นทางการกว่านี้หน่อยไม่ใช่หรือไง



“ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ แค่ซ้อมกับเซย์รินคงไม่มีอะไรให้ศึกษามาก เลยให้คนอื่นที่เหลือซ้อมไปตามปกติแทน” โค้ชไคโจวร่างอ้วนตอบอย่างไม่ใคร่จะสนใจ พร้อมกับเอาดินสอในมือเกาหัวแกร่กๆเมื่ออ่านประวัติคู่แข่งที่อยู่ในมือ สักพักก็หันไปตำหนิผู้เล่นคนอื่นในอีกฟากสนาม



เครื่องหมายบวกผุดขึ้นบนหน้าผากของริโกะหนึ่งอัน



“แต่ถึงยังไงผู้เล่นที่จะลงก็เป็นตัวจริงทั้งหมด ยังไงก็อย่าให้แพ้น่าเกลียดไปซะล่ะ” 



เครื่องหมายบวกผุดขึ้นเป็นอันที่สอง 



ชายร่างอ้วนยังคงพูดต่อไป ก่อนจะหันไปเห็นนายแบบหนุ่มเตรียมเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มลงสนาม เลยต้องรีบวิ่งไปห้าม 



“เฮ้ย คิเสะ ครูบอกแล้วไงล่ะว่าเธอไม่ต้องลง ขืนลงไปก็ไม่ใช่การแข่งกันพอดีน่ะสิ”



ปึ้ด เสียงอะไรบางอย่างในหัวขาดผึง แม้สีหน้าจะยังยิ้มอยู่แต่ผู้เล่นเซย์รินก็รู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวโค้ชสาวของพวกเขาได้อย่างชัดเจน 



“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ถ้าทำให้โค้ชเสียหน้าได้ซักครั้งก็คงยอมให้ฉันลงสนามเองนั่นแหละ” คิเสะที่โดนโค้ชดุไม่ให้ลงสนามแม้จะเสียดายเล็กน้อยแต่ก็รีบวิ่งมาห้ามทัพไว้ 



“ความจริงฉันจะขอลงแข่งเองก็ยังได้ เพียงแต่ว่า ถ้าแม้แต่จะทำให้ฉันต้องลงสนามยังไม่ได้ ก็คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะเอาชนะ ‘พวกฉัน’ หรอกจริงมั้ย?” 



นัยน์ตาสีทองคู่สวยจับจ้องยังคู่ปีหนึ่งของเซย์รินอย่างท้าทาย คุโรโกจจิกับคู่หูคนใหม่ ไหนแสดงให้ดูหน่อยซิว่าแสงใหม่ของนายน่ะมีดีขนาดไหนกัน คุโรโกจจิ 



.
.
.
.



“การซ้อมแข่งระหว่างโรงเรียนไคโจวกับโรงเรียนเซย์ริน เริ่มได้”



“เอาล่ะพวกเรา เริ่มจากเบาๆไปก่อนแล้วกัน” คาซามัทสึ ผู้สวมเสื้อหมายเลข 4 ของไคโจวในฐานะกัปตันกระตุ้นลูกทีมที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะกระตือรือร้นที่จะเล่นเท่าไหร่ และคงคิดว่าการแข่งนี้น่าจะสบายๆเสียมากกว่า ทว่าแม้แต่เขาเองก็ยังประมาทคู่ต่อสู้ ยังไม่ทันไร ลูกบาสที่เลี้ยงอยู่ในมือก็โดนแย่งไปดื้อๆ



“เฮ้ย!? หมอนั่นโผล่มาจากไหนน่ะ!?” ร่างเล็กและจืดจางที่สุดในสนามจู่ๆก็แย่งลูกไปจากมือได้ง่ายๆ 



คุโรโกะพาสลูกให้อีกคนที่อยู่อีกด้านของสนาม ก่อนร่างสูงผมแดงจะกระโดดขึ้นด้วยความสูงอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วกระแทกลูกบาสลงบนแป้นอย่างแรงจนมันหักออกมาคามือ



“เฮ้ยยย หมอนั่นทำแป้นหักเลยเรอะ!!” ผู้เล่นทั้งสนามรวมทั้งโค้ชต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปตามๆกันกับความบ้าพลังของคางามิ ทว่าเจ้าตัวกลับยกห่วงที่เคยเป็นอดีตแป้นบาสในมือขึ้นมามองอย่างพิจารณา ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดอีกคนทำหน้าสำนึกผิดที่ดูยังไงก็รู้ว่าคงไม่ใช่แน่ๆ 



“ขอโทษด้วยนะครับแต่ว่าแป้นมันหักไปแล้ว แบบนี้คงต้องใช้สนามเต็มแข่งแล้วล่ะครับ” 
 
 
 
 

TBC

 

 

 

 

 

Talk :
 
 
 
เขียนตามมังงะนี่มันยากจริงๆค่ะ คือรายละเอียดมันเยอะ แต่จะใส่มาหมดก็กลัวจะยาวเกิน จะไม่ใส่มาเลยก็กลัวว่าจะตัดฉากเร็วไปรึเปล่า ตอนนี้กำลังพยายามปรับให้พอดีอยู่ค่ะ ถ้ามีตรงไหนอ่านแล้วงงก็ขออภัยด้วยนะคะ 
 
 
ส่วนฟิคทีจะออกในงาน Kurobas Only ยังคงไม่ใช่ Replay นะคะ เพิ่งเขียนไปนิดเดียว รวมไม่ทันค่า T_T จะรวมซีรียส์จูบแทนค่ะ (ซึ่งตอนนี้ก็ยังเขียนไม่เสร็จเช่นเดียวกัน) ถ้าเป็นรูปเป็นร่างแล้วยังไงจะมาโฆษณาอีกทีนะคะ
 
 
 
ตอบเม้นท์
 
 
@sai ยังไงในเรื่องพระเอกคงเป็นพี่ฟ้าอยู่ดีค่ะ แต่กองเชียร์จะอวยคนอื่นอันนี้ตามสะดวกนะคะ เพราะบทพี่ฟ้านี่ยังอีกนานกว่าจะมาค่ะ กร๊ากก
 
@fukaze ช่วงนี้ยังเป็นบทของคีจังเต็มๆอยู่ค่ะเพราะพี่ฟ้ายังไม่โผล่ กร๊ากกก
 
@violetta-romance น้องหมามุ้งมิ้งในคอร์ทบาสนี่แทบจะไม่ต้องแทรกฉากวายอะไรลงไปมันก็วายอยู่แล้วนะ (ฮา) แต่ตอนสตรีทบาสก็ตั้งใจจะเขียนอะไรเพิ่มนิดหน่อยแหละ ก็น้องหมากลับเป็นคนเดิม(?)แล้วนี่นา อิอิ
 
@natsunokaze กว่าพี่ฟ้าจะออกอีกนานค่ะ ตอนนี้ปล่อยให้หมาน้อยจีบน้องดำไปก่อน อิอิ #แล้วพี่ไฟล่ะ
 
@yo-mi-ne ตอนนี้พี่ไฟยังดูแอบเกรียนอยู่ แอบถูกลืมด้วย คนเขียนให้บทหมาน้อยเยอะไปหน่อย ฮา
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ชอบมากเลยค่ะ อ่านตั้งแต่แรกจบภายในวันเดียวเขียนสนุกสุดยอด ชอบฟ้าดำมากๆ ชอบไฟดำด้วย อยาก writer เขียนไฟดำมาให้ฟินด้วยจัง ^^
ตามอ่านมาหลายที่ฟ้าดำ ชอบที่นี่สุดเลย
keep คาร่าได้สุดยอดมากค่ะ ชอบจิงๆ จากใจ ><
มาต่อไวๆนะคะ

#9 By ggg (175.176.222.7|10.230.24.27, 175.176.222.7) on 2014-05-30 07:34

เขาเพิ่งตามอ่านฟิคเรื่องนี้ >_<
ตั้งแต่เมื่อคืนอ่านตั้งแต่ตอนแรกยันตอนนี้เลยนะคะ ! สนุกมากๆเลยค่ะ ♥ อัพไวๆนะคะ อยากให้คุโรโกะกับอาโอมิเนะเจอกันไวๆจังเลย มโนว่าอาโอจะหึงคุโรกับคางาเลยจับกด(?)ซะเลยยย เอิ๊กกกกก
#เม้นต์ไร้สาระข้ามหนูไปเถอะ55

#8 By disabled papayamom on 2014-05-29 18:35

คิจี้~~ ///^//// ||รุ้สึกอยากโอนพระเอก(?) #โดนตรบบ ฮาา XD ล้อเล่งๆค่ะ

น่ารักเว่อออกะโกเด้นน้อย(?)แสนรู้(?) //7//

||รุ้สึกดีใจที่ คางามิไม่ได้รุ้สึกกับคุโรจี้มากกว่าเพื่อนนะ ฟฟฟฟ ไม่งั้นเกิดสงครามแน่ :3

||อ่านตามมาจนถึงปัจจุบันและง้ววว!!! ดีใจ X3 ฮาาา ยังติดตามต่อนะค่าาา

|| พี่ค่ะ ว่าแต่จะมีรีปริ้นอีกไกมอาคะ? หรือพี่จะลงงาน โฮลิคไหมอ่าา ;;v;; #ทำหน้าหน่อมาไม่ทันสั่ง แง้ TT

#7 By Platinum [Peem] on 2014-05-11 16:57

คีจังของน้องงงง เปลี่ยนพระเอกค่ะ! เปลี่ยน!! #โดนตรบ. รอตอนต่อไปอยู่นะคะ รอพี่ฟ้ามีบท55555555

#6 By KAMPe' on 2014-04-22 16:59

ตอนนี้ทำเอานึกถึงภาพนี้เลยคะ อิอิ
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1427618490823295&set=a.1405891539662657.1073741829.1404515679800243&type=1

#5 By fukaze on 2014-04-21 10:15

อยากจะลงดิ้นตายเพราะคีจังมาก แง~~~~~~~~ น่าร๊ากกกกกกกกกก ชาลาล่าน่ารักมากๆ เง้อออออ น้องอ่อนโยนอ่าาาาาา ทั้งๆที่ตอนคนอื่นๆจูนิเบียวแตก เอาแต่เล่นบาสไม่สนใจน้องดำ ก็มีแต่คีจังนี่แหละที่ดึงดันอยากเล่นกับคุโรโกจจิอีก
 
เอาจริงๆนะพี่เฟย์.......ใจนึงก็อยากให้โฮ่โผล่นะ แต่อีกใจนึงก็ไม่อยากให้โฮ่โผล่มาเหมือนกันอะ 5555555 เพราะรู้ว่าฮีจะต้องมาทำให้น้องดำและลูกสาวเสียใจแน่ๆ โฮร่ววววววววววววววว
 
ปล. อยากให้มีมุมมองของบากะกามิต่อรุ่งกวนประสาท เอ๊ยยย รุ่นปาฏิหาริย์เยอะๆชะมัด 55555 ก็ยอมรับอะนะว่าคิเซกิอะ น่าหมั่นไส้จริงๆ 55555555 

#4 By fukaze on 2014-04-20 20:41

แฮ่ >< อ่านมาสี่สิบตอนรวดๆ เพิ่งจะโผล่มาเม้นท์ TvT ต้องขออภัยด้วยค่ะ
หมาน้อยน่ารักกกกก บทพี่ฟ้านี่คงจะหายสาบสูญไปอีกนาน เปลี่ยนพระเอกเลย เฮ้ 55555
ฟิคสนุกมากๆๆ เลยค่า *v* รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ ค่ะ

#3 By Miruna on 2014-04-20 11:24

มารอค่าาาา
กว่าพี่ฟ้าจะออกคงอีกนาน ลุ้นคิเสะก่อนดีกว่า 5555

#2 By wambat (223.204.248.167|223.204.248.167) on 2014-04-16 16:16

คีจังน่าร๊ากกกกกกกกก โผล่มาอวยค่ะ//ผิด
อีกนานกว่าอาโฮ่จะออกนะคะ ระหว่างนี้จะเป็นศึกชิงน้องดำระหว่างพี่ล่ำกับคีจังไปก่อนล่ะกัน (ฮา)
 
สู้ๆนะคะ^^

#1 By แม่ยกฮุเนะ on 2014-04-15 18:06