[KnB Fic] Replay - Chapter 40 [Ao*Kuro]

posted on 15 Apr 2014 16:09 by freyaminnie in Fiction, KnB
 
 
[Reprint] Choco-Vanilla AoKuro Anthology
 
เปิดจองและโอนเงินตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่ 27 เมษายนนี้ค่ะ
 
สามารถรับทางไปรษณีย์หรือรับในงาน Kurobas Only Event วันที่ 4 พฤษภาคมนี้ได้เช่นกันค่ะ
 
รายละเอียดตามนี้เลยค่ะ
 
 
 
 
============================================
 
 
 
 

Title : Replay

Author : freyaminnie

Fandom : Kuroko no Basket

Paring :  Aomine x Kuroko 

Rating : PG-13 

 

 

 

Link : 

 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |  19 | 

20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 25.5 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39

 

 

 

40

 

 

 

“การแข่งซ้อมนัดหน้า จะได้เจอกับทีมไคโจวที่มีเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์อยู่ด้วยล่ะ!!”



“ห๊า!!?”



คำประกาศของโค้ชริโกะที่กระโดดสคิปเข้ามาในโรงยิมด้วยสีหน้าดีใจแบบสุดๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงอุทานอย่างไม่เชื่อหูของบรรดาสมาชิกในทีมที่เหลือเกือบทั้งหมด 



ทีมไคโจวที่ได้ชื่อว่าเป็นขาประจำของอินเตอร์ไฮแทบจะทุกปี ความแข็งแกร่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แถมปีนี้ยังมีพ่วงหนึ่งในเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์เข้ามาอีกด้วยเนี่ยนะ!? 



จะให้แข่งกับทีมที่แข็งแกร่งขนาดนั้น จะเร็วเกินไปมั้ย!!?



สิ่งที่อยู่ในความคิดของทุกคน ทว่ากลับมีผู้เล่นบางคนที่กำลังเนื้อเต้นกับสิ่งที่ได้ยินมากยิ่งกว่าคนอื่นๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดวิตกกังวลแต่เป็นความตื่นเต้นที่จะได้เจอกับผู้เล่นเก่งๆต่างหาก 



เจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ที่คุโรโกะเคยพูดถึงว่าสุดแกร่งนั้น จะได้เผชิญหน้ากันแล้ว ตื่นเต้นชะมัด!!



คางามิ ไทกะแทบจะสะกดความพุ่งพล่านไว้ไม่ได้ ขาทั้งสองแทบจะอยู่ไม่สุก มือที่ถือลูกบาสกำแน่น อยากจะวิ่งลงไปในสนามแล้วแข่งมันเดี๋ยวนี้เลย



ความตื่นเต้นที่ล้นทะลักถูกถ่ายทอดออกมาแทบจะทั้งหมดในตอนซ้อม เด็กปีหนึ่งผู้โชคร้ายที่บังเอิญต้องมาเป็นคู่ต่อสู้ไม่สามารถจะต่อกรกับเทคนิคการหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว การกระโดดที่สูงลิ่วก่อนจะดั๊งก์ลงห่วงไปด้วยแรงอันมหาศาลได้เลยแม้แต่น้อย 



“ว้าว นี่มันยอดมากเลยนะเนี่ย”



“เคลื่อนไหวยังกะไม่ใช่คน แบบนั้นใครจะไปตามทัน”



“แบบนี้น่าจะสูสีกับเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ได้เลยนะ ไม่ก็อาจจะเหนือกว่าแล้วด้วยซ้ำ!”



เสียงเอ่ยชมเซ็งแซ่จากเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งเคยเห็นการเล่นอันยอดเยี่ยม ทว่าสำหรับคุโรโกะแล้ว ทักษะของคางามิคุงนั้นน่าทึ่งก็จริง แต่ยังนับว่าห่างไกลกับบรรดาอดีตเพื่อนร่วมทีมของเขาอีกหลายล้านปีแสงนัก 



“จะว่าไป ทำไมวันนี้คนดูมันถึงได้เยอะแบบนี้ล่ะ?” 



โค้ชริโกะเพิ่งจะสังเกตหลังจากเรียกรวมแล้วว่าบัดนี้ในโรงยิมไม่ได้มีแค่สมาชิกในทีมเหมือนอย่างทุกวัน แต่กลับคราคร่ำไปด้วยบรรดานักเรียนหญิงแทบจะจากทั้งโรงเรียนยืนหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน แล้วสายตาของพวกหล่อนก็มองอย่างชื่นชมกึ่งรักใคร่ไปยังเป้าหมายเดียวกัน ซึ่งไม่ใช่คนใดคนหนึ่งในทีมแน่ๆ แต่กลับเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญจากต่างโรงเรียนต่างหาก



คุโรโกะมองคนตรงหน้าแล้วลอบถอนหายใจ ทำไมเขาถึงไม่ประหลาดใจกันนะ ทันทีที่ได้ยินว่าไคโจวจะเป็นคู่แข่งนัดต่อไปและรู้ว่าคนคนนี้ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกเขาก็คิดอยู่แล้วเชียว 



“ไม่เจอกันนานนะครับ..”



“คิเสะ เรียวตะ!!” 



เด็กหนุ่มผมทองในชุดนักเรียนสีเทาอ่อนสัญลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมที่อยู่ไกลถึงคานางาว่า คนที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ กำลังนั่งอยู่บนเวทีพร้อมกับทยอยเซ็นต์ชื่อให้กับสาวๆที่ยืนเรียงแถวกันจนล้นออกไปนอกโรงยิมจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนายแบบชื่อดังพ่วงตำแหน่งเอสของโรงเรียนคู่แข่ง อดีตเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ คิเสะ เรียวตะนั่นเอง



นายแบบหนุ่มขอตัวกับแฟนๆอย่างสุภาพก่อนจะกระโดดลงมาจากเวทีเพื่อยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีทองคู่สวยกวาดมองไปรอบโรงยิมราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง หรือใครบางคน จนกระทั่งไปสะดุดกับร่างของอดีตเพื่อนร่วมทีมในที่สุด



“คุโรโกจจิ!! คิดถึงจังเลย!” ถึงจะไม่เจอกันเกือบปี ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างสูงกว่าต่อผู้เล่นมายาแห่งเทย์โควก็ยังไม่เปลี่ยนไปซักนิด ไม่สิ คงเพราะว่าไม่เจอกันเกือบปีมากกว่าที่ทำให้อีกฝ่ายยิ่งโผเข้ามากอดร่างเล็กๆนั้นด้วยความคิดถึงเสียเต็มแรง



“คิเสะคุง ปล่อยเถอะครับ ผมอึดอัด..” ร่างเล็กที่เริ่มเซจะยืนไม่อยู่พยายามผลักสิ่งมีชีวิตที่เกาะกอดตนอยู่ให้ออกไป



“พอรู้ว่าคู่แข่งซ้อมนัดต่อไปจะเป็นเซย์ริน ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเป็นโรงเรียนที่คุโรโกจจิอยู่ ก็เลยอดไม่ได้ที่จะมาหานี่นา เพราะไม่ได้เจอคุโรโกจจิตั้งนานทั้งที่ตอนม.ต้นออกจะสนิทกันสุดๆๆแท้ๆน้า” ชายหนุ่มผมทองพล่ามยาวเหยียดทั้งยังกอดรัดร่างในอ้อมแขนเสียแน่น ในขณะที่ผู้เล่นเซย์รินอื่นๆกำลังตกตะลึงอย่างทำอะไรไม่ถูกที่ฝ่ายตรงข้ามมาหาพวกเขาถึงที่ แถมนายแบบชื่อดังที่เมื่อครู่ยังยิ้มโปรยเสน่ห์ให้สาวๆเกือบครึ่งโรงเรียนเกิดกลายเป็นหมาน้อยกะทันหันกำลังเข้าจู่โจมผู้เล่นของพวกเขาอยู่อีกต่างหาก



“พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นซักหน่อยครับ” คุโรโกะพูดเสียงเรียบ 



“ใจร้าย!” คิเสะงอแงพร้อมร้องไห้กับคำพูดเย็นชานั้น คุโรโกจจิไม่เปลี่ยนเลย ถึงจะยังน่ารักเหมือนเดิมแต่ก็ยังใจร้ายเหมือนเดิมด้วย 



ทันใดนั้นวัตถุบางอย่างก็พุ่งมาจากไหนไม่รู้ด้วยความเร็ว นัยน์ตาสีทองสังเกตเห็นด้วยหางตารีบหมุนเอาตัวเองบังคนในอ้อมแขนไว้แล้วยกมืออีกข้างขึ้นสกัดเจ้าสิ่งนั้นไว้แทน 



“อูยย เจ็บนะ” บ่นอุบอีกเมื่อเห็นว่าเจ้าของที่ว่าไม่ใช่อะไรนอกจากลูกบาสเก็ตบอลธรรมดา แต่ด้วยน้ำหนักและความเร็วที่พุ่งมาก็ทำให้เจ็บมือได้อยู่ไม่น้อย ก่อนจะหันไปยังคนขว้างมาที่ยืนทำหน้าไม่สำนึกผิดซักนิดอยู่



“นายมาแค่เพื่อจีบหมอนั่นเฉยๆรึไง มาประลองฝีมือกันหน่อยไหมล่ะ พ่อรูปหล่อ” คางามิส่งสายตาท้าทาย



นายแบบหนุ่มยืนคิดอยู่ชั่วครู่ อันที่จริงเขาก็แค่กะมาทักทายเฉยๆจริงๆนั่นแหละ เพราะถ้าเกิดมีเรื่องกันขึ้นมาคงจะโดนรุ่นพี่คาซามัตสึยำเละแน่ แต่ว่าเมื่อเป็นฝ่ายถูกท้าทายซะขนาดนี้ จะไม่ตอบรับมันก็เสียศักดิ์ศรีน่ะสิ 



“ก็ได้ ไหนๆนายก็โชว์อะไรดีๆให้ดูแล้วทั้งที” 



ทั้งสองเข้าสู่สนามในสภาพพร้อมดวลกันในทันที โดยทั้งโค้ชและรุ่นพี่ต่างได้แต่กุมขมับกับความเลือดร้อนของรุ่นน้อง แต่คุโกะกลับรู้สึกไม่ค่อยดี



“แบบนี้ท่าทางจะไม่สวยนะครับ..”



“เอ๋? ทำไมล่ะ”



นัยน์ตาสีฟ้ามองร่างของเพื่อนร่วมทีมในอดีตและปัจจุบันทั้งสองที่กำลังสู้กันอยู่ในสนาม การเคลื่อนไหวของคางามิคุงน่ะรวดเร็วและทรงพลังก็จริงอยู่ แต่แค่นั้นยังเทียบชั้นเจเนอเรชั่นปาฏิหาริย์ไม่ได้หรอก อีกอย่างความสามารถของคิเสะคุง



“ความสามารถของคิเสะคุงคือการเลียนแบบเทคนิคการเล่นของคนอื่นได้ครับ”



คิเสะเลี้ยงลูกสปินตัวหลบคางามิด้วยท่วงท่าที่เหมือนกับที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนจะกระโดดขึ้นเพื่อดั๊งก์ลงห่วง ถึงแม้จะพยายามโดดตามเพื่อบล็อกแต่พลังที่ใช้ก็ยังเหนือกว่าอยู่ดี ทำให้นายแบบหนุ่มสามารถส่งลูกลงห่วงไปได้อย่างไม่ยากเย็น



เลียนแบบความสามารถของคนอื่นได้ และบางครั้งถึงจะเป็นท่าที่เลียนแบบมา แต่กลับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า นี่แหละ ความสามารถของคิเสะ เรียวตะ



“เพื่อนของนาย เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยคุโรโกะ..”  ฟุริฮาตะทักขึ้นอย่างอดทึ่งไม่ได้ ขนาดพวกเขาว่าคางามิเก่งแล้ว ยังเทียบชั้นไม่ได้เลย



“เปล่าหรอกครับ ผมไม่รู้จักคนๆนี้..” 



“เอ๋?”



“บอกตามตรงผมเองก็คิดง่ายไป ไม่คิดว่าไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน พวกเขาจะพัฒนาไปขนาดนี้..” คุโรโกะมองดูร่างของชายหนุ่มผมทองที่ยืนอยู่ในสนาม คนคนนี้ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรู้จัก เคยได้มีโอกาสเป็นพี่เลี้ยง เคยเป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้กลับดูเปลี่ยนไปมากทีเดียว 



ทางฝั่งคิเสะเองหลังจากเอาชนะในการดวลตัวต่อตัวไปได้ด้วยฝีมือที่ยังไม่ถึงครึ่งแล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ทำไมคุโรโกจจิถึงได้เลือกคนพวกนี้ เลือกโรงเรียนแบบนี้กันนะ ทั้งที่ฝีมืออย่างคุโรโกจจิแถมยังเป็นอดีตผู้เล่นเทย์โควน่าจะเข้าโรงเรียนดังๆก็ได้แล้วแท้ๆ  



“ตอนแรกก็กะว่าจะมาทักทายเฉยๆหรอกนะ แต่เป็นแบบนี้ฉันคงปล่อยไปไม่ได้แล้วล่ะ ขอคุโรโกจจิให้ฉันเถอะ!”



“เอ๋!!?”




ถ้อยคำประหนึ่งมาสู่ขอลูกสาวจากอ้อมอกพ่อแม่(?)ของนายแบบหนุ่มเล่นเอาบรรดาสมาชิกเซย์รินตะลึงไปพอๆกัน 



นี่หมอนี่กล้ามาดึงผู้เล่นทีมอื่นไปดื้อๆแบบนี้เลยเรอะ!?



“มาอยู่โรงเรียนฉันเถอะน่าคุโรโกจจิ จะได้เล่นบาสด้วยกันอีกครั้งไงล่ะ!” คิเสะยื่นข้อเสนออย่างกระตือรือร้น “ฉันน่ะนับถือคุโรโกจจินะ มาอยู่ที่นี่เสียดายความสามารถนายเปล่าๆ มาอยู่กับฉันเถอะนะ” 



ชายหนุ่มคนเดิมที่เพิ่งจะแข่งบาสอย่างดุเดือดเมื่อครู่หายไปกลับกลายเป็นสุนัขตัวโตเหมือนเดิม หางที่ม